گزارش اختصاصی شیرزنان از ورزشکاران زن ناشنوا در ایران

شیرزنان-شبنم شکوریان: سفر مرا به سرزمین های استوایی برد و زیر سایه آن "بانبان"سبز تنومند چه خوب یادم هست عبارتی که به ییلاق ذهن وارد شد: وسیع باش، و تنها، و سر به زیر، و سخت. به اینجا که می رسی انگار به دنیای دیگری وارد شده ای. دنیای خالی از غر زدن های معمول هر روزه، دنیای ساده نوجوونی که پر است از آرزوها و رویاهای بسیار، صورت های شاد و چشمان سرشار از محبت و شیطنت، خالی از حسادت، دورویی و حرص! به اینجا که می رسی انگار وارد عالم دیگری می شوی به نام دنیای ساده نوجوانان ورزشکار ناشنوا.

وقتی صحبت می کنند صدایشان گنگ است از تکرار حرف های بی هجا و کشدار اما به چشمانشان که خیره می شوی، تلاششان را می بینی که چطور با کمترین امکانات مصمم به ورزش کردن هستند. آن وقت زندگی برایت رنگ دیگری پیدا می کند و رنگی که با ورود به ورزشگاه ناشنوایان در خیابان دماوند می توان آن را دید. محسن حمیدی پدر فاطمه حمیدی شناگر 12 ساله می گوید: "ورزشکاران ناشنوا نیازمند توجه بیشتر مسؤولان سازمان تربیت بدنی هستند." فاطمه از 5 سالگی به دلیل بیماری، شنوایی اش را از دست داده، شناگر خوبی است و می خواهد در آینده ای نزیک خودش را به تیم ملی برساند. او که در کنار پدر ایستاده با حرکات دست چیزی می گوید و پدر اینطور برایمان ترجمه می کند: تنها آرزویم این است که یک روزی ورزشکار بزرگی شوم. من می خواهم یک روز مانند سایر ورزشکاران در مسابقات کشوری شرکت کنم......

ادامه مطلب


دسته ها : ورزشی
شنبه دوم 6 1387
X